..คงเป็น 2 ปีที่ผ่านไปเร็วที่สุดในชีวิตของฉัน

สายตาที่มองอะไรตรงเกินไปคู่นี้คงไม่ดี

...

ในเฟรนชิปที่ยังเขียนไม่จบหน้านั้น

กล่าวเตือนฉันเรื่องนี้

"บางครั้งการเป็นคนตรงไปตรงมามันก็ดี

แต่บางทีมันก็ไม่เป็นผลดีต่อตัวเธอเอง..."

เพื่อนเขียนไว้ประมาณประโยคสองประโยค

แล้วก็ติดค้างไว้เท่านั้น

จนป่านนี้ฉันก็ยังไม่รู้ว่าเธอต้องการสื่ออะไร

เพราะฉันก็ไม่สนิทกับเธอมาก ด้วยอุปนิสัยที่ค่อนข้างต่างกัน

เราจึงแยกย้ายกันไปตามครรลองหลังจากเรียนจบมัธยมปลาย

สมุดเฟรนชิปสำหรับฉันสำคัญกว่าการบอกลาฝากความคิดถึงอาลัยอาวรณ์

เพราะสมุดของคนอื่นอาจเป็นเช่นนั้น แต่เฟรนชิปของคนเพื่อนน้อยอย่างฉัน มันคือสมุดบรรจุกำลังใจจากเพื่อน บรรจุคำตักเตือนและความหวังดีก่อนจากกันไป

ช่องว่างระหว่างความหนาของสมุดวาดเขียนขนาดใหญ่เล่มนั้น เต็มไปด้วยถ้อยคำเหล่านี้

- อย่าพูดคำว่าเซ็งว่ะบ่อย ๆ

- อย่ายอมแพ้อะไรง่าย ๆ เธอต้องเชื่อว่าเธอก็ทำได้

- อย่าขี้น้อยใจอีกนะ

- เราไม่อยากเห็นเธอพูดคำว่า เบื่อจังว่ะ

- อย่าตรงไปตรงมามากเกินไป

ฯลฯ

ฉันจำมันได้ไม่หมด แต่จำความรู้สึกเมื่อได้อ่านเฟรนชิปเล่มนั้นจบได้

เวลาปรกติ เพื่อน ๆ อาจไม่กล้าคุยกับฉันถึงเรื่องเหล่านั้น ซึ่งอาจเป็นเรื่องที่อยากบอก อยากพูด อยากเตือน เขาอยู่กับตัวตนของฉัน เหมือนที่ฉันก็อยู่กับตัวตนของเพื่อน ระหว่างพวกเราอาจไม่มีใครสมบูรณ์แบบ แต่พวกเราก็เติบโตมาด้วยกัน ทะเลาะกัน หัวเราะด้วยกัน กินข้าวกัน กรี๊ดดาราด้วยกัน ยิ่งย้อนระลึก ก็ยิ่งคิดถึง

มาถึงวันนี้ แม้จะล่วงเลยมานานพอสมควร ความตรงไปตรงมาก็ยังสถิตย์อยู่กับฉัน ..มันอาจเป็นนิสัย

ฉันไม่ชอบตามใจใคร หากไม่เห็นด้วย

ยกเว้นเรื่องเล็กน้อยที่ฉันไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ ฉันก็จะติดคำว่า อะไรก็ได้

จนบางครั้งอาจถูกมองว่าไร้ความคิด

ฉันไม่เชื่ออย่างนั้น เพราะความคิดของฉันก็อยู่กับฉันไม่เห็นหายไปไหน

แต่ในวันที่เพื่อนของฉันกำลังเดินอยู่บนทางที่(ฉันคิดว่า) ผิด ฉันก็ไม่ลังเลที่จะแย้งออกไป และขัดขวางด้วยคำพูด หรือบางคนเรียกว่าเบรค

ฉันเชื่อว่าตัวเองไม่ได้พูดแรงเกินไป

ฉันเชื่อว่าในคำพูดของฉันมีเหตุผลอยู่เสมอ

เพราะฉันไม่ชอบทำร้ายใครด้วยคำพูด

เพียงแต่ฉันไม่ชอบตามใจเพื่อนทุกอย่างเท่านั้น

เมื่อเปรียบเทียบกับเพื่อนอีกคน ดูเธอเป็นเพื่อนที่แสนดี ที่พร้อมจะสนับสนุนทุกเรื่องที่เพื่อนต้องการ เธอเล่าว่าแม้แต่เพื่อนจะหนีไปกับผู้ชาย เธอก็เคยขับรถไปส่งมาแล้ว หรือเพื่อนอีกคนที่จำต้องพาเพื่อนไปทำแท้ง ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนไปเที่ยวจตุจักร

แต่ฉันไม่เคยเห็นว่าเพื่อนคนนั้นทำผิด ฉันนึกยิ้มให้กับสิ่งที่เธอเป็นด้วยซ้ำ

เพียงแต่บางคร้งฉันคิดว่า ชีวิตทุกชีวิตก็ควรมีเพื่อนทั้ง 2 แบบนั่นแหล่ะ ทั้งเพื่อนที่พร้อมจะเข้าใจเพื่อนทุก ๆ เรื่อง และเพื่อนที่คอยตักเตือนเมื่อเห็นอะไรไม่ถูกไม่ควร

ถ้ามีเพียงแบบใดแบบหนึ่ง ชีวิตเราก็จะอยู่ไปอย่างไม่แข็งแรง

ลองคิดดูสิ ถ้าคุณมีแต่เพื่อนที่ตามใจ คุณก็จะทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า อะไรที่มันเคยเกิด มันก็จะเกิดขึ้นอีก โดยที่เราไม่ได้เติบโตไปกว่าเก่า

แต่ถ้าคุณมีแต่เพื่อนที่เบรคอย่างเดียว ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่เคยเห็นด้วย คุณก็จะอยู่อย่างที่ไม่ปรารถนาจะมีเพื่อนซะดีกว่า จะหันหาใครที่จะโผเข้าไปกอดได้ก็ไม่มี

เห็นไหม ว่ามันขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้

ฉันเองก็โชคดี ที่ในวันก่อน ฉันมีเพื่อนที่เข้าใจในทุกเรื่องที่ฉันเป็น และพร้อมจะตักเตือนเมื่อเห็นว่าฉันต้องออกไปเผชิญโลกกว้างที่ไร้อ้อมแขนของพวกเขา

ขอบคุณมาก.. แต่เชื่อไหมว่าทุกวันนี้ฉันก็ยังไม่ค่อยรู้ตัวว่าฉันพูดตรงเกินไปยังไง

* ถ้อยคำเหล่านั้น ฉันเขียนจากความทรงจำ เพราะสมุดเล่มนั้นหายไปกับอายุที่ล่วงเลยมาตามลำดับ

edit @ 2006/06/25 22:14:56