..คงเป็น 2 ปีที่ผ่านไปเร็วที่สุดในชีวิตของฉัน

11 ธ.ค. 42

สวัสดี .. ดาวดวงน้อย

จู่ ๆ ตอนนี้ฉันก็รู้สึกอยากเขียนอะไรสักอย่างขึ้นมา.. วันนี้ฉันตื่นแต่เช้า ..ราว ๆ 10 โมง ที่ว่าตื่นเช้าก็เพราะฉันนอนตอนตี 4 กว่า ๆ ตื่นขึ้นมาเพราะเจ้าเพนท์ปลุก.. มันปลุกด้วยสายตาว่า หากนายตื่นช้า ฉันก็จะต้องหิวมากตามไปด้วย..

เมื่อกี๊ตอนเข้าห้องน้ำ รู้สึกขึ้นมาว่า วันนี้อยากไปดูหนัง ไม่ค่อยได้รู้สึกแบบนี้นานแล้ว.. อาจเพราะตอนนี้กำลังยุ่งมาก ๆ และวันนี้ก็มีงานรออยู่ตั้งแต่ลืมตาตื่น.. จิตใจมันเลยอยากปฏิวัติ..

ระยะนี้ฉันกำลังรู้สึกว่า.. ตัวเองเห็นแก่ตัว มันอาจดูเป็นเรื่องปรกติธรรมดาที่บางครั้งเราจะรู้สึกแบบนั้น แต่ครั้งนี้มันทำให้ฉันรู้สึกว่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันพกพาความเห็นแก่ตัวติดไปทุกที่ เอามาใช้ ตัดสินอะไรหลาย ๆ อย่าง ..มันช่างเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเลย.. ไม่ใช่ไม่ดีที่รู้สึกแบบนั้น.. แต่ไม่ดีที่พึ่งจะมารู้สึกเอาตอนนี้ ..

ฉันอ่านหนังสือที่ซื้อมาจากงาน สัปดาห์ หนังสือจบไป 2 เล่มแล้ว เรื่องแรกเป็นวรรณกรรมเยาวชน อีกเรื่องเป็นอุดมการณ์ทางการเมือง . . ดูมันเป็นการอ่านที่ไม่ค่อยมีระเบียบเลยเนอะ . . ข้างตัวฉันและบนที่นอน หนังสืออีกหลายเล่มนอนอยู่ระเนระนาด ฉันอาจกำลังต้องการ คำตอบ ของ คำถาม อันมากมายในหัวตื้น ๆ ของฉัน ฉันเลยต้องอ่านหนังสือ . . วันนี้ฉันเขียนแต่เรื่องของตัวเอง . . เห็นไหมว่า ฉันเห็นแก่ตัวมากขนาดไหน .

ครับ . 42

ตอนที่ได้รับจดหมายฉบับนี้ เป็นช่วงที่ฉันฝึกงานอยู่ในบางกอก 2 เดือนกว่า จดหมายฉบับที่ 3 ฉบับนี้ทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันก็เคยรู้สึกอย่างนี้นะ ทำไมฉันถึงเกิดมากับความเห็นแก่ตัว ฉันจะสละความรู้สึกเหล่านี้ไปได้ยังไง นับถึงวันนี้ ก็ยังจัดการกับมันไม่ได้ซักที !

/>

ตอน 9