..คงเป็น 2 ปีที่ผ่านไปเร็วที่สุดในชีวิตของฉัน

ต่อจาก ตอนที่ 8

..และดูเหมือนจดหมายฉบับนี้จะเ ป็นการยืนยันจุดที่พวกเรายืนอยู่ - พื้นที่ของความปลอดภัย ใช่แล้ว ก็นี่มันไม่ใช่จดหมายรักนี่นา ! ; p

ลืมเครดิตชื่อ > เด็กวิศวะ มช. สักคนในพันทิป ซึ่งวันนี้คงกลายเป็นศิษย์เก่าไปแล้วล่ะ

*_ * - * _ * - *_ * - * _ *

กรุณาส่ง

เธอ*

135/150อาคาร 3 ชั้น 5 ถ.อาจณรงค์

เขตคลองเตย กทม. 10110

*_ * - * _ *-*_ * - * _ *

17 ธ.ค. 42

ตี 1.27 น.

สวัสดี ดาวดวงน้อย .

ตอนนี้ฉันรู้สึกอยากเขียนขึ้นมาอีกแล้วล่ะ

เมื่อคืนนั่งทำ Poster หาเสียงเสร็จไป จะส่งมาให้ก็กระไรอยู่ แต่คิดว่าหากเธอยังอยู่ที่เชียงใหม่คงได้เห็น . . มีหลายคนแซวว่าเหมือน Poster ที่ผ่านการทำโดย นศ. MC. ความจริงไม่ใช่ว่าฉันจะเป็นเจ้าของผลงานหรอกนะ เพราะเจ้าเจี๊ยบ ( MC ปี 3 หน้าบาน ๆ นิด ๆ น่ะ ) เป็นคนคิด ฉันเป็นคนช่วยเฉย ๆ . . เอ ทำไมฉันถึงต้องพูดเรื่องนี้นะ

พรุ่งนี้ ม.สุรนารีจะมาดูงาน แน่นอนเราต้องต้อนรับเขา บางครั้งฉันก็รู้สึกดีแฮะที่มีอะไรแบบนี้ . . เพียงแต่ฉันนึกถึงการพาสโมฯ ของอีกม. ไปเดินดูหนัง และนั่งคุยด้วยกัน แบบนั้นมากกว่า บางทีนั่นก็อาจเป็นอีกทางที่จะให้ได้แลกเปลี่ยนทัศนะหรือการงานต่อกัน . . แต่มันก็ดูไร้สาระเนอะ ( แว่บหนึ่งฉันนึกถึงการดูงานของนักการเมืองขึ้นมา . . )

บางครั้งฉันรู้สึกว่าฉันพิมพ์ตัวหนังสือได้ดีกว่าการเขียนแฮะ ทั้งที่ฉันก็พิมพ์ไม่เป็น ต้องจิ้มเอา . . และฉันก็เคยไม่ชอบ comฯ แต่ในบางเวลาฉันมักนึกถึงมันขึ้นมาในฐานะของเครื่องมือบางอย่าง เช่นว่า . . น่าจะดีกว่า ปากกา หรือไม้บรรทัด ฯลฯ น่าแปลกใจเหมือนกัน .

วันนี้ฉันนั่งคิดว่า ทำไมหลาย ๆ ครั้งฉันถึงอยากเขียนอะไรถึงเธอนะ ซึ่งฉันคิดว่าอาจเป็นเพราะฉันรู้สึกปลอดภัยต่อตัวเอง แต่เมื่อฉันคิดว่าทำไมฉันถึงต้องการความรู้สึกแบบนั้นนะ . . ฉันก็ไม่ได้คำตอบเหมือนกัน . . ( คงต้องให้นักจิตวิทยาลุกมาอธิบาย . . )

รู้ไหม อีกสิ่งหนึ่งที่ฉันคิดถึงการเขียนถึงเธอคือ ฉันรู้สึกเหมือนได้สื่อสารถึงตัวเอง . . อ้อ . . มีอะไรจะบอก รู้ไหม ( คงยังไม่รู้ซิ . . ) มีคนส่งเมลล์มาให้ลงแนะนำหนังสือเยอะแยะไปหมดเลย ( ทาง Homepage) และมีเรื่อง เจ้าชายน้อย ด้วย มันทำให้ฉันต้องอมยิ้ม . .

ปล. ฉันอ่าน TRUE LOVE ไปได้นิดหน่อย ( ครึ่งเล่ม ) ขอบคุณที่แนะมานะ

CRUB

EDIT :

- TRUE LOVE -

คิดว่าน่าจะกลับมาเพิ่มเติมนิดหน่อยเรื่องหนังสือ TRUE LOVE

เป็นหนังสือที่พวกเราฮิตอ่านกันมากตอนอยู่ปี 4 ถ้าจำไม่ผิดก็น่าจะเป็นพี่ 'ปราย พันแสง นะที่แนะนำผ่านคอลัมน์ในมติชน สุดสัปดาห์

เค้าบอกว่า เรื่องทรูเลิฟ เป็นเรื่องจริง ๆ หลายเรื่องของคนหลาย ๆ คน ที่ผลัดกันมาเล่าเรื่อง "รักแท้" ของตัวเองให้นักเขียนฟังในร้านกาแฟ เพื่อแลกกับค่าเรื่องนิดหน่อย (กรี๊ด สลบมาก)

นักเขียนคือ โรเบิร์ต ฟูลกัม

ถ้าจำผิดก็ขอโทษจริง ๆ น่าจะพี่ปรายล่ะน่า ไม่น่าพลาด

เรื่องหนึ่งที่เขายกมาเล่าให้ฟัง จนทำให้ทุกคนต้องไปหามาอ่านคือเรื่อง

กระโหลกขนมปัง เรียกแบบนี้ใช่มะ ไอ้ท่อนปิดหัวท้ายของขนมปังปอนห์น่ะ

ตา กับ ยาย คู่หนึ่งอยู่กันมาถึงวันฉลองครบรอบแต่งงาน 64 ปี นั่งดินเนอร์กันอยู่ตาก็ส่งส่วนหัวของขนมปังให้ยาย

ด้วยความโมโหสุดกลั้น ยายก็โพล่งออกมาว่า "แหม ฉันอุตส่าห์ทนมาตั้ง 34 ปีนะยะ เธอน่ะส่งแต่หัวกระโหลกขนมปังให้ฉันมาตลอด ฉันก็ต้องทนกินโดยไม่บ่นมาตลอด จนถึงวันเนี้ยยังจะให้ฉันกินแต่กระโหลกขนมปังอยู่อีกเหรอ . . "

.....

คนเล่าถามคนฟังว่า คิดว่าเรื่องนี้เป็นยังไง

บางคนบอกว่า แหม ตาน่ะเป็นตัวแทนของผู้ชายที่เห็นแก่ตัวจริง ๆ และมีความเห็นอีก ฯลฯ

แต่ตอนจบถูกเฉลยด้วยเสียงอ่อย ๆ จากตาว่า

"ขอโทษนะ.."

".. . ก็ส่วนหัวกระโหลกขนมปังน่ะ เป็นของโปรดของฉันเลย"

ตอน 10

edit @ 3 Aug 2009 15:34:30 by no one