letter [13] ระหว่าง Ego , Super Ego และ Id
posted on 17 Feb 2007 17:26 by kanchanok in lettersfromsomestar
การฝึกงานจบลงช่วงกลางเดือนมกราฯ ฉันเดินทางขึ้นเชียงใหม่พร้อมเพื่อน และมาเช่าคอนโดอยู่ด้วยกันในช่วง 2- 3 เดือนสุดท้ายก่อนเรียนจบ แม้ฉันจะจำความรู้สึกของตัวเองในช่วงนั้นได้ไม่ดีนัก แต่ก็พอจะรู้ว่า .การที่เราไม่รู้จะสานต่อช่วงเวลาที่จบลงแล้วอย่างไร มันคงทรมานมากทีเดียวแหล่ะ ฉันคงเขียนจดหมายกลับไปตัดพ้อเจ้า ดาว
แต่มานึกอีกที ฉันจะต่อว่าเธอทำไมนะ ก็ในเมือฉันไม่เขียนไปหาเขาก่อน เขาก็คงไม่รู้ที่อยู่ของฉันอยู่ดีนี่นา
พอนึกได้อย่างนี้ ก็รู้สึกตัวว่าคิดมากจริง อย่างที่เจ้าดาวบ้านั่นว่า. .
และพออ่านจดหมายฉบับนี้ จนครบทั้ง 2 หน้าแล้ว หัวใจฉันในตอนนั้น ก็แทบสลายอีกครั้ง . . ทำไมนะ
- ภาพถ่ายโดยน.ศ.วิศวะ มช. -
*_ * - * _ * - *_ * - * _ *
กรุณาส่ง
ดาวน้อยเอ๊ย . . !
อาคารล้านนา 2 ห้อง 714
227 ถ. ห้วยแก้ว ต. สุเทพ
อ.เมือง จ. เชียงใหม่ 50200
*_ * - * _ *-*_ * - * _ *
27 ม.ค. 43
7 . 2 P M
สวัสดี เจ้าดาวน้อย แต่คิดมากเอ๊ย !
ฉันไม่แน่ใจว่าเธอจะขึ้นมาเชียงใหม่ หรือพักที่ไหน ไอ้ครั้งจะใส่จดหมายไว้ในส่วนของชมรมอาสาก็ดูแปลก ๆ เหมือน ต้องแอบ ทำอะไรลับ ๆ ฉันเลยไม่รู้ว่าจะเขียนถึงเธอแล้วส่งไปยัง ดาว ดวงไหนดี .
ฉันว่าตอนนี้เธอก็คงสบายดีแล้วสินะ เพราะกว่าจดหมายมันจะเดินทางถึง อะไร ๆ คงเริ่มดีขึ้นบ้าง ไม่มากก็น้อย ฉันคิดว่าเธอเองก็รู้ดีว่าเรื่องราวต่าง ๆ ในตอนนี้ เดี๋ยวมันก็เลย......... .. . .. .. . .. .. . . . .ผ่านไป เหมือนตอนนั้น . . . แต่ก็ต้องอดทนกับมันมากกว่าที่เคยต้องทนมา . . จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังเจอกับอะไร แต่ก็ไม่ผิดหรอกที่ชีวิตคนเราก็ต้องมีเสียสมดุลย์บ้างเป็นเรื่องธรรมดา ความจริงแล้วตอนนี้ฉันอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยพร้อมจะตอบจดหมายนัก เพราะเวลามันผ่านมาแล้วเกือบ 36 ชั่วโมง ในเวลาทั้งหมดนั้น ฉันนอนไปราว ๆ เกือบ 3 ชั่วโมง ตอนนี้ฉันเลยสลึมสลือชอบกล บางทีคืนนี้ฉันอาจปฏิเสธการนอนอีกคืน เพราะพรุ่งนี้ฉันต้องเดินทางไปเรียนที่อีสานประมาณ 3 วันเชียวล่ะ ท่าทางจะสนุกน่าดูเหมือนกัน ( ฉันเขียนประชดน่ะ )
ยังไงซะ ก็ใจเย็น ๆ เน้อ เพราะดูท่าทางจดหมายของเธอมันเหงา ๆ + แห้งเหี่ยวพิกล เดี๋ยวจะพาลไม่ค่อยสบายเหมือนฉันในตอนนี้
เท่านี้ก่อนนะ
( ฉันแอบสัปหงกระหว่างเขียนไปหลายครั้งเชียวล่ะ )
BYE BYE
ก็ ค ง มี บ้ า ง ที่ เ ร า
...ทะเลาะกับตัวเอง
Super Ego ข่มเหง + Ego ยำเกรง
. . Id เลยกระเตงย่ำให้ช้ำใจ
เกิดภาวะสับสนต้องลนถอย ( Regression )
ใจเลยแหวกลอยสู่ขอบฟ้าไกล
จิ น ต น า ก า ร เ ป็ น ด ว ง ด า ว น้ อ ย ใ ห ญ่
ที่ แ ท้ คื อ ใจ ที่ ช้ำ ใ น ชี วิ ต จ ริ ง
หลายครั้งเมื่อเลือก ค ว า ม รู้ สึ ก ให้นำพา
ทั้งหลีกหนี สรรหา - และตัดทิ้ง
เหลือเพียงฝันที่แทนกันในทุกสิ่ง
แต่ในชีวิตจริง เธอคือ ห ญิ ง มิ ใช่ . . . ด า ว . . .
ป ล. ฉันรู้สึกดี เมื่อมองฟากฟ้าเสมอ อาจเพราะฉันรู้สึกเหมือนถูกมองตอบจากบนฟ้านั้น แต่อย่างไรฉันก็ยังเดินอยู่บนผืนดิน เหยียบอยู่บนพื้นโลก . . . ฉันเพียงห่วงและอยากดึงเธอกลับสู่ความจริงบ้าง แม้ว่าต้องสู้ทน แต่ก็.. มันก็เป็น ค ว า ม จ ริ ง นี่นา .
ป ล . 2 ฉันอาจทำให้เธอรู้สึก เ สี ย น้ำ ใ จ บ้าง แต่ฉันก็อยากบอกเธออย่างที่ฉันคิดจริง ๆ น่ะ ( ฉันรู้สึกว่าข้างบนที่คล้าย ๆ กลอนน่ะมันดูแรง ๆ ในตอนจบ เลยต้องมี ป ล. 2 มาเสริมน่ะ )
อย่าโกรธนะ . ..
* สู้ ๆ โอย ง่วงจัง เฮ้อ เธอยังเขียนมาได้เสมอบ่ต้องเกรงใจเน้อ . . . นอนล่ะ z Z
7. 34 P M
em>เศษ - Paradox
..
edit @ 11 Jan 2009 14:14:36 by no one
edit @ 3 Aug 2009 15:44:22 by no one
#1 By no one on 2007-02-17 17:56