..คงเป็น 2 ปีที่ผ่านไปเร็วที่สุดในชีวิตของฉัน

11 . 38 PM. 8 ก. พ. 43

สวัสดีจ้า เจ้าดาวน้อยเอ๊ย ..!

จดหมายของเธอสร้าง ความดีใจอย่างประหลาด ให้ฉัน 2 3 สิ่งล่ะ

1. คือ จดหมายเธอลงวันที่ตอนท้ายว่า 7 ก. พ. 2543 ซึ่งวันนั้นเป็นวันเกิดของฉัน ฮะ ๆ ตั้งแต่อยู่ มช . มา ปีนี้แหล่ะ ที่ฉันเผยแพร่เรื่องวันเกิดตัวเอง เล่นเอาคนในสโมฯ ตั้งตัวไม่ทัน และฉันก็ดีใจที่มันไม่ได้ทำให้เกิด เซอร์ไพรส์ อะไรมากนัก ( เช่น ดับไฟในสโมฯ ขณะที่ยุ่ง ๆ แล้วเดินถือเค้กมาพร้อมเพลง Happy Birth Dayเช่นที่มันเคยเป็น ) แต่วันเกิดปีนี้ก็เป็นเดือดเป็นร้อนกับคนใกล้ชิดที่ต้องไปหาของขวัญกันพอควร . . . แม้ว่าใคร ๆ จะรู้ว่าสำหรับฉันมันไม่ได้เป็นสิ่งที่จำเป็นอะไร แต่หลายคนก็ยังเลือกที่จะมีของขวัญ และฉันก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะดีใจกับมันอยู่ดี . . ( ฉันได้นาฬิกาปลุกถึง 2 เรือน มันบ่งนิสัยอะไรของฉันได้บ้างเนี่ย . . ? HA HA

2. การที่ได้ฟังเธอเอ่ยถึงสัตว์เลี้ยง . . แน่นอนการเลี้ยงสัตว์หรือการมีงานอดิเรก เช่น การปลูกต้นไม้ , เลี้ยงปลา มันเป็นสิ่งดี . . แต่แม้ทุกอย่างจะให้ผลที่เหมือนกัน คือ ความพึงใจที่ได้จากการเอาใจใส่ดูแลมัน แต่มันมีข้อที่แตกต่างกันอย่างมากก็ตรงที่ ความรับผิดชอบ ต่อมัน ฉันเลยอยากจะทักเธอไว้นิดนึง . . ฉันอยากเล่าว่าเจ้า Paint หมาที่ฉันเลี้ยงเพียงตัวเดียว . . กลับเปลี่ยนแปลงชีวิตฉันแทบทุกอย่าง . . ซึ่งแล้วแต่ว่ามันจะถูกมองในด้านดีหรือไม่ดี . . เช่น ฉันต้องหาที่อยู่ที่ เค้า ให้เลี้ยงหมา ( ซึ่งมันอาจเปลี่ยนแปลงได้ หากเราไม่ดูแลมันให้ดี ) , ฉันกลับบางกอกได้ปีละ 1 ครั้ง และครั้งละไม่เกิน 1 อาทิตย์ ( เว้นเสียแต่ เธอจะมีเนอเซอรี่รับดูแลหมาไว้ หรือไม่ก็เอามันไปด้วยเลย ) รวมถึงการไปค่ายต่าง ๆ เธอต้องพิจารณาให้รอบคอบขึ้น ( การจากหมาซัก 2 3 วัน โดยที่มันไม่เคยรับรู้ เรื่อง มิติของเวลา ว่า วัน คืน ได้ผ่านไปแค่ไหน และอีกกี่เนิ่นนาน เพราะมันแบ่งแยกเวลาไม่ได้ เจ้าของ ( สำหรับมัน ) จึงจะโผล่หน้ามาให้เห็น ) มันเป็นเรื่องที่ไม่ดีนัก โดยเฉพาะกับคนที่ละเอียดอ่อนในความรู้สึก ( เช่นเธอ ) . . อืม ฉันน่าจะเล่าอีกนิดว่า ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะมีสัตว์เลี้ยงในทีแรก แต่ฉันมีความรักแล้ว เธอ มักจะพูดถึงการเลี้ยงสัตว์ที่บ้านของ เธอ ฉันคิดเพียงว่า คงเป็นเรื่องดีหากจะมีการทดแทนความรู้สึกนั้น ด้วยการมีสัตว์เลี้ยงอีกสักตัวที่นี่ พอดีกับที่หมาของเพื่อนฉันคลอดลูกอกอมา เหลือตัวสุดท้ายที่ไม่มีคนรับดูแล ฉันเลยขันอาสาไปแบ่งเบา ตอนแรกก็คิดว่า ช่วยดูแค่สักระยะก็พอ แต่ไม่นานก็ถูกเวทย์มนต์ของ ความผูกพัน ในการเลี้ยงดู บางสิ่ง แล้วได้เห็น การเจริญเติบโต ของมัน ฉันจึงเลี้ยง เจ้า PAINT ต่อมาราวกับเป็น พ่อลูกอ่อน ถึงแม้ว่า เธอ จะเดินออกไปจากเขตแดน ฟามรัก ( รู้สึกไม่อยากใช้คำนี้ แต่ไม่มีคำอื่น. . ) จากฉันไปแล้วก็ตาม . . และตอนนี้ PAINT ก็เป็นเพื่อนสนิทที่สุดสำหรับฉันไปซะแล้วล่ะ ( ยกเว้นตอนโกรธ ๆ กัน )

3. เรื่องที่ทำให้ฉันรู้สึกดีอย่างประหลาด อีกเรื่องคือ การที่เธอพาดพิงถึง อาดาจิ มิซึรุ คนเขียนเรื่อง ทัช , ร๊าฟ , H2 , มิยูกิ , สโลว์สเต็ป , รักพลิกล็อก ฯลฯ ซึ่งเมื่อ 3 วันก่อนนี้เอง ที่ฉันเสียน้ำตาให้เจ้า คัทซึย่า ไปอีกครั้ง ตอนที่คัทถูกรถชนจนเสียชีวิต . . เธอขี้โกงจังเลยที่เอาเรื่องแบบนี้มาบอกกับฉัน . . ฮะ ๆ แต่ฉันก็ตล๊กตลกล่ะ ที่เธอเป็นแบบนี้ รู้ไหม ฉันเคยเห็นรูปตา อาดาจิ นี่ด้วย แกทำผม + แต่งตัวแบบดูรู้เลยว่าเป็นคนเขียนทัช เพราะเป็นตัวละครที่ถอดแบบเค้ามาเลยล่ะ ( ยกเว้นที่ทัชไม่ใส่แว่นตา ) . . เอาล่ะ ฉบับนี้ ฉันเปิดใจเยอะแล้ว เท่านี้ก่อนนะ

ขอไปทำงานต่อล่ะ . . . ( ขอบใจที่ยังเขียนถึงเน้อ )

ฉันเอง .

* ดินสอเจ้าชายน้อยสั้นลงไปเยอะแล้วล่ะ - -

* นี่ ๆ ถ้าเธอซื้อขนมโดราเอม่อนที่ 7- 11 สาขาหน้ามอ ห่อละ 5 บาท เธอจะได้ปลอกใส่ดินสอรูปโดราเอม่อน ทำให้ปลายดินสอไม่ทิ่มกล่องดินสอจนเลอะเทอะล่ะ . . ตอนนี้ฉันมีเพียงอันเดียว และใช้อยู่ เลยให้ไปไม่ได้ซะด้วยสิ ) ฉันได้แบบนี้ . . สีฟ้า - - -

อ่านต่อ ตอน 15

edit @ 13 Jan 2009 01:58:03 by no one