..คงเป็น 2 ปีที่ผ่านไปเร็วที่สุดในชีวิตของฉัน

ตั้งแต่คุณจากไป ฉันก็รู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว

..

วันเสาร์อาทิตย์ ฉันออนไลน์ msn ไว้ทั้งวันทั้งคืน จะตั้งสถานะออฟไลน์บ้างก็ตอนนอนไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ไม่มีใครเข้ามาคุยกับฉันเลยสักคน แม้กระทั่งเอ่ยทักทายก็เงียบสนิท ...ฉันไม่ได้อยากคุยกับใครอื่นเช่นกัน ..คิดถึงแต่คุณ แต่เข้าใจดีถึงสิ่งที่เราตกลงกันไว้ ถ้าจะมีส่วนช่วยคุณได้บ้างฉันก็ยินดี ไม่มีทางเลือก ไม่มีโอกาสที่เราจะกลับมาคุยกันได้อีก

..

เพื่อช่วยให้คุณออกจากตรงนั้นโดยไม่มีห่วงอาวรณ์รั้งไว้   ฉันหยุดทุกอย่างที่นั่น..  ปล่อยโลกของเราให้ร้างว่างเปล่า และพยายามเลือนสัญญาผูกพันที่ผ่านกันมา ซึ่งเกือบจะทำได้ดีทีเดียวในช่วงแรก  แต่ก็มาสะดุดเพียงแค่ 1 สัปดาห์ผ่านไป

..

วันนี้ . . ครบ 1 สัปดาห์ที่ลาจากกัน

คราวเดียวกันนี้..ยังครบรอบ 1 ปีที่เรารู้จักกัน...อีกด้วย

..

11 สิงหาคม 2550   ฉันพบคุณอีกครั้ง ใน blog ร้าง ๆ ที่เจ้าของพังไปเมื่อ 2–3 เดือนก่อน

คุณกลับมาพร้อมโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นในชีวิต ฉันรอคุณมาตั้งนานแล้ว คุณรู้ไหม ..นับจากวันที่คุณฟูมฟายเรื่องนั้นใน blog ฉันเข้าไปทิ้งถ้อยคำปลอบใจ แม้รู้ว่ามันช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ก็อยากพูดอะไรสักอย่างให้สัมผัสได้ว่ามีใครอยู่ข้าง ๆ แม้ตอนนั้นเราไม่รู้จักกัน..

..

คุณกลับมาอีกครั้ง ...ฉันส่งข้อความเดียวกันกับใจคิด “รอมาตั้งนานแล้ว..”

..

โดยไม่ทราบว่าคนที่อ่านคำนี้จะรู้สึกอย่างไร ฉันเพียงแค่อยากบอกว่า คุณไม่ใช่คนเดียวบนโลกที่กำลังต่อสู้กับความทุกข์ อย่างน้อยมีคนรับฟังคุณ สิ่งที่เป็นอยู่ สิ่งที่เจ็บปวด

..และเป็นวันแรกที่เพลงสวดมนต์ไต่ ปุย จิ่ว ใน blog ฉัน นำพาคุณมาสู่ชีวิตของฉัน

.

...

ถัดจากนั้น ...หลายอย่างเกิดขึ้นมากมาย

ผ่านไปเพียงแค่ปีเดียวเท่านั้น

ปีเดียวเท่านั้นจริง ๆ หรือ...ที่ผู้ชายคนหนึ่งจะก้าวข้ามชีวิตรักที่ล้มเหลว สู่วันที่เป็นมงคลที่สุดในชีวิต  

สุขสันต์วันวิวาห์ ...ล่วงหน้านะคะ ^-^

  .

..

รักคุณเสมอ . . 

11 สิงหาคม 2551

edit @ 11 Aug 2008 02:04:39 by no one